فرو تـــــر از خــــاک زمیــــن

یکشنبه دوم تیر 1387

ما زمان زيادي صرف مي كنيم تا كسي را براي دوست داشتن پيـــدا كنيم يا خطاي

كساني كه دوست داريم بگيريم . اما چه خوب مي شد اگر اين زمان را براي بيشتر

محبت كردن صرف مي كرديم .

خودکــــــــــــشی ، ازجلوه‌گاه هنــــــــر.

پژوهشی در زیباشناسی خودکشی اثر پاتریشیا دومارتلر را اینجا بخوانيد .

آزیــــــــتا قهرمـــــــان

متولد 1341 در مشهد .

آوازهای حوا ، 1371 را اینجا بخوانيد .

تندیس های پاییزی، 1375 را اینجا بخوانيد .

فراموشی آیین ساده ای دارد، 1381 را اینجا بخوانيد .

جایی که پیاده رو به پایان می رسد

شل سیلوراستاین ترجمه آزیتا قهرمان و مرتضی بهروان را اینجا بخوانيد .

شعري از آزيتا قهرمان

صدا می زند مرا

یک ســــــــر این نخ ها به دســت شماست

و آن ســوی دیگرش

دور کتـــف و دســـت های من

نمــی توانم لحظـــه ای بایستم

پابــــکوبم چون کودکـــی لجوج

روبـــگردانم، به هوای عروســـکی کوکی

در پشـــت شیشـــه ها

یا جابــــمانم در ازدحـــام خیابانی

وقتــــی عشق به شیطنت، صدا مـــی زند مرا

و انگشــــتان آبــــی اش را

از پشــــت حادثه ای برایــــم تکان می دهد.

آزيتا قهرمان را اینجا بيشتر بخوانيد .

به من امشـــــــــب اي ساقي ، بــــده مِي دريا دريـا

اونقــــد امشب مست ام كن ، كه بشـــم دور از دنيـا

كـــــــــاري از خــــــــــــودم ، آزاد .

بيــــــــــــــــــــــا فرار كنيم

از اين دنيــــــــــــا كه

دهانش بوي روباه مي دهــــــــد

از لا به لاي ديوارهـــــــاي كرم خورده اش

هزاران گــــــــرگ پوست مـــــــــــــي اندازد

روي لبهايـــــــــــــــي كه

از هر طرف چشمـــــــــــــــــهايمان را

سنگ ســــــــــــــــار مي كند .

بيــــــــــــــــــــــا فرار كنيم

و پشت كنيم به خدايـــــــــــــــي كه

زلزله هايــــــــــش

كودكان بي سرپرســــت مي زايد

و ســــــــــــــجده كنيــــــــــــــم

به ديـــــــــــــوارهاي ســــــــــــردي كه

چتــــــــــــــــــرهاي شكسته اش

آسمــــــــــــــــــان و باران را خــــــــــط مي زند

از مشــــــــــــــــــــــــقهايي كه

هنـــــــــــــــــــوز جريمــــــه هايش

پشت دســــت هايمان گريــــــــه مي كند .

بيــــــــــــــــــــــا فرار كنيم

و خوابــــــــهاي نرفتـــــــــه را

زير چشــــــمهايمان گور كنيــــــــــــــــم

دهان كفشهايمان را مــــــــحكم ببنديــــــــــــــم

تـــــــــــــا صـــــــــــداي ناله هايـــــــــش

بيـــــــــــــدار نــــــــــكنـــــــــد

بغضــــــــــــــي كــــــــه

روي شانــــــــــه هايمان خوابــــــــــيده است .

بيــــــــــــــــــــــا فرار كنيم

و آرزوهــــــــــــــــــــــــــايمان را

از آشغالـــــــــهاي سر كوچــــــــــه بر داريم

با لالايـــــــــي شبانـــــــــــــــه اي كه

از آغـــــــــــوش جنگ بر مي خيـــــــــــزد

توي كفــــــــــني بپيــــــــــــچيم

توي گــــــــــوري زير سرمـــــــــــان بگذاريم

و بـــــــــــــخوابيـــــــــــــم

تــــــــــــــــا روزي كـــــــــــه

بلند شدنـــــــــــمان از ايـــــــــــــــن خواب

ديگر مثل بلنــــــــد شدن موهايـــــــــــــــمان

بيـــــــــــــــهوده نباشــــــــــــــــــد .

نوشته شده توسط جعفر واعظی « آزاد» در 0:26 | لينک به اين مطلب

درباره وبلاگ

فهرست اصلي

پيوندهاي روزانه

نوشته هاي پيشين

پيوندها